|
FİLİSTİNLİ ÇOCUĞUN MEKTUBU
Bagislayin beni!
Kenarlarinda renkli çiçekler olan mektup kagitlarina
yazmak isterdim.
Kelebek kanatlari boyamayi, kuslarin ötüsünü dinlemeyi,
hatta uçurtma uçurmayi ben de ögrenebilirdim.
Mektubumun kenarlarina renkli çiçekler çizemedim.
Kelebak kanatlarini boyamayi, kuslarin ötüsünü dinlemeyi,
uçurtma uçurmayi beceremedim.
Bagislayin beni!
Resim çizmeyi, çiçek boyamayi, kelebek kanatlarini
oksamayi sevmedigimden degil.
Ben, top atesleri,bomba gürültüleri arasinda dogdum.
Yasim 13.
Ninniler yerine, makinelilerin takirtilariyla büyüdüm.
Renklerden ilk önce kan kirmizisini tanidim.
Çiçeklerden önce ölülerin arasinda dolandim.
Kelebeklerle hiç saklambaç oynayamadim.
Üç yasimdayken en büyük abimi, sekizimdeyken ortancayi
kaybettim.
Babami ellerini baglayarak götürdüklerinde dokuzundaydim.
Gömdügümüzde onumda.
Ablam 15inde terk etti evi.
15 inde kizlar okula gider. 17sinde dantel örer. Çeyiz sandigi
düzer.
Bizim burada 15inde kizlar savasa gider.
Seçme hakki tanimaz Israil zorbasi.
Ya evinde oturup ölümü bekleyeceksin.Ha bugün, ha
yarin diye diye yasarken öleceksin ya da...
Ölümlerin atesinden sesleniyorum size duyuyormusunuz?
Filistin'im ben anliyor musunuz?
Ama yine de yasiyorum iste.
Çünkü kanli topraklarda büyürken yasamayi...
Çiçek boyamayi degilse de mezar taslarinda çiçek büyütmeyi...
Kelebek kovalamayi degil ama, tüfek tutmayi ögrendik.
Bu kadar nefret, bu kadar aci arasinda yasamayi...
Karanliklar arasindan günese bakmayi ögrendik.
Onun için kocaman ve karadir gözlerimiz.
Onun için hala simsicaktir, düsmana tas atarken nasirlasan
minik ellerimiz.
Sokak aralarinda mermi kovanlarindan oyuncak yaptik.
Patlamamis el bombalari topladik.
Mayinlarin üstünde sek sek oynadik.
Evimizi yiktilar dün. Mahallemizi yaktilar.
Mermi kovanlariyla misket oynarken üzerimize bombalar attilar.
Üç arkadasim can verdi.Üç küçük çocuk.
Bagislayin beni kurtaramadim!
Sarkmisti omzumdan asagi kanli kolum,uzatamadim.
Elim düstü yere, kolum çaresiz...
Kanlarimiz karisti birbirine.Iste orada kankardes olduk biz.
Gözlerim karardi önce.Basim döndü.
Ama uyumak istemiyorum.
Uyursam arkadaslarim bu dünyadan göçer diye korkuyorum.
Bagislayin beni!
Tutamadim kendimi.Yapistiramadim alnima açik dursunlar diye
gözbebeklerimi...
Yasim 13.
Burada çocuklar çocuk olmaz.
Bebeler bile yasamak için besikten siper yapar.
Çünkü Israil denilen zorbanin Amerikan bombalari, besikleri bile
mezar yapar.
Ölümlerin içinden büyüyorum.
MINICIK YÜREGIMLE ATESLERIN ARASINDAN ÖFKEYLE GELIYORUM.
DUDAKLARIMDAN DÖKÜLEN ÖZGÜRLÜK TÜRKÜLERINI DUYUYOR MUSUNUZ?
FILISTIN'IM BEN ANLIYOR MUSUNUZ?
FİLİSTİNLİ ÇOCUKTAN MEKTUP 2
Soruyorsunuz ki adın ne senin?
Ne fark eder, ha Ali, Ha Hüseyin, Ha Veli;
Burada bütün Çocuklar paylaşır, aynı kaderi
Hepimizin vücudunda İşkence izleri
Bazımızın kesilmiş kolu bazımızın kör olmuş gözleri!...
Her gün ölüm makineleri üzerimize çevrilir,
Parçalanır binlerce minik bedenlerimiz!!!
Çaresizce Sapanlara sığınırız;
Sapanla bir şey olmayacağını bildiğimiz halde
Burası her gün yeni zulümlere gebe;
Burada iki şey var: BİRİ ÖLÜM, BİRİ İŞKENCE!...
Kabullenmek çok zor ikisinde;
Ama ikincisi ölümden de beter..
Sesleniyorum EY DÜNYA.
DUYUN FERYADIMIZI!...
Dur deyin şu canilere, Dur deyin!..
Ölmesin artık burada çocuklar!...
Olmasın burası artık öksüzler Yurdu;
İstediğimiz çok şey mi bizim?
Sizin çocuklarınız gibi oynamak istiyoruz.
Okula gitmek istiyoruz.
En azından, Bir öğlen yemeğini,
Doya doya korkusuzca yemek istiyoruz.
Buna hakkımız yok mu?
Buna hakkımız yok mu?
|
ANASAYFAM
